Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Φεγγάρια

Το να μπορείς να δείς την αλήθεια δε σημαίνει ότι μπορείς να την αντέξεις.

Ο πόνος είναι γλυκός. Έχουμε μάθει οι άνθρωποι να παίζουμε ρόλους. Εμένα ο αγαπημένος μου είναι να ανθυποβάλλομαι στη μιζέρια. Τον ξέρω καλά, τον υπηρετώ πιστά από παιδί. Μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα από κει κάτω. Μοιάζουν λιγότερο οικεία και νιώθω ξεχωριστός.

Επίσης δεν έχεις το δικαίωμα να τη μοιράζεσαι αφειδώς, η αλήθεια καίει.

Ναι , αλλά η ζωή αλλάζει διχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία που λένε... Και το μόνο που μένει είναι να προσπαθείς να θυμηθείς τον εαυτό σου μερικούς μήνες η χρόνια πρίν. Και να προσπαθείς να θυμηθείς ποια γαμημένη πλεκτάνη έπλεκες στον εαυτό σου τότε.

Επεται η κραυγή του θηρίου

Στριφοργυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου μια σκηνή από τη Φρίντα. Εκεί που λέει στο σύντροφο της ζωής της:"Μου τύχανε δύο μεγάλα ατυχήματα στη ζωή μου : το λεωφορείο και εσύ. Εσύ ήσουν κατά πολύ  το χειρότερο".
Φοβάμαι μην ανοίξει το φώς και ακούσω κάτι παρόμοιο...

Μη σκέφτεσαι... απλά ζήσε!

Ρητό , κατηγορηματικό και αφελές. Κάτι μου θυμίζει...

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011

From Glasgow with love....

Το κενό από τη μια ανάρτηση στην άλλη δεν είναι απλά ημερολογιακό. Είναι σημαντικό να γράφεις όταν πρέπει και όχι όταν νομίζεις ότι μπορείς.

Άλλαξαν πολλά γύρω μου χωρίς να αλλάζω εγώ ο ίδιος. Όσο αυτιστικό και αν ακούγεται , αυτή είναι η αλήθεια. Μου έχει κάνει κι εμένα εντύπωση πόσο ίδιοι είναι οι άνθρωποι ανεξάρτητα με το που κρατάει η σκούφια τους , και δεν είναι το μόνο που μου έχει κάνει εντύπωση...

Επίσης το να σχολιάζω αυτά που γίνονται στην Ελλάδα , όσο και αν με αφορούν, μοιάζει ( και ίσως είναι ) κριτική αφ' υψηλού. Μακριά από μένα κάτι τέτοια πια...

Οι άνθρωποι εδώ έχουν έμφυτη μια ευγένεια αστικού τύπου η οποία σε επίπεδο καθημερινής συναναστροφής είναι πολύ χρήσιμη. Η χαρά του τουρίστα. Σε κάνει να θες να ρωτήσεις πληροφορίες , ακόμα και να μην τις χρειάζεσαι , μόνο και μόνο για να τους παρατηρείς.

Η ίδια ευγένεια μοιάζει γλοιώδης αν τη δείς σε  επίπεδο ουσιαστικών επαφών και σχέσεων. Μπορεί να είναι και η γλώσσα εμπόδιο αλλά υποψιάζομαι ότι μάλλον είναι η πώρωση που υπάρχει στις πραγματικά ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες με τον ατομικό δρόμο. Μια βλαχιά άλλου τύπου που κανείς πρέπει να φαίνεται τυπικός , ανεξάρτητα με το τι κάνει σπίτι του , μια υποκρισία που τη νιώθεις αλλά απαγορεύεται να τη δεις.

Έχει πλάκα να παρατηρείς τα ελληνάκια εδώ. Φυσιογνωμικά κάνουν μπαμ από μακριά: Ψάχνουν απεγνωσμένα για να βρούνε μια στεγνή γωνιά για τσιγάρο, φωνάζουν πιο πολύ από όλους όταν μιλάνε και (ειδικά τις πρώτες μέρες) έχουν το γνωστό υπεροπτικό ελληνικό  ύφος τύπου ''τι να μας πεις και εσύ από τη ζωή σου ρε μαλάκα σκωτσέζε...''.

Το πιο κοινό χαρακτηριστικό πάντως είναι το πώς κοιτάνε δεξιά και αριστερά με αυτά τα μισόκλειστα μάτια που έχεις όταν μπαίνεις από κάπου που είχε πολύ φώς , σε κάποιο πολύ σκοτεινό μέρος. Η αντίδραση του ματιού στο ημίφως. Και το ημίφως είναι πιο επικίνδυνο από το σκοτάδι γιατί σε κάνει να νομίζεις ότι βλέπεις...

Για κάποιο λόγο λοιπόν πίστευα ότι θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα εδώ για μένα , ξεχνώντας ότι και εδώ άνθρωποι μένουν, με ανθρώπινα χαρακτηριστικά...

Σαν εμπειρία είναι πολύτιμη , γιατί βλέπω ότι όπου σκοντάφτεις στην Ελλάδα σκοντάφτεις και εδώ, με άλλο τρόπο βέβαια αλλά στις ίδιες αυταπάτες και αγκυλώσεις. Τα προβλήματα λοιπόν είναι ανθρώπινα και όχι ελληνικά. Απλά στην Ελλάδα φαίνεται η πραγματική τους διάσταση περισσότερο , ενώ εδώ είναι κάτω από ένα παχύ και σκληρό στρώμα υποτιθέμενης καλοζωίας. Και εδώ η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων τείνουν να καταναλώνουν το χρόνο τους και τη ζωή τους ηλίθια... Και η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων του εξωτερικού δεν διαφέρει από τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων της Ελλάδας...

Δεν ψάχνω να βρώ κάποιον να συμφωνεί με εμένα ή να είναι σαν εμένα. Απλά συνεχίζω να διαπιστώνω ότι  οι πολλοί, πορεύονται με την αρχή της ελάχιστης προσπάθειας. Ανεξάρτητα με το πόσο έξυπνοι και ικανοί είναι προσπαθούν πάντα όσο λιγότερο γίνεται σα να υπάρχει όριο στο πόσο μπορεί να προχωρήσει κανείς... Και δεν έχουν και  τύψεις...

Προς το παρόν εμμένω... Όχι σύντροφοι, δεν αρμενίζουμε στραβά... ο γιαλός είναι στραβός... και θέλει ξήλωμα...


Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Baby please make a change...






Το άλλοθι της αγανάκτησης.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες είναι τόσο καινούργιο και τόσο προβλέψιμο που έχω αρχίσει και νυστάζω. Δεν είναι ότι είμαι εναντίoν των ανθρώπων που κατεβαίνουν στο δρόμο γενικά. Το αντίθετο μάλιστα. Ούτε είμαι εναντίον των αγανακτισμένων ειδικά. Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι τέτοιου είδους αντιδράσεις δίνουν το δικαίωμα σε κάθε Παγκαλοπαχύδερμο να συνεχίζει να κάνει τη δουλίτσα του ήσυχο... και να το λέει κι όλας..

Κι εξηγούμαι: Την αντίδραση σκέτη δεν τη φοβάται κανένας. Απόδειξη ότι οι Πρετεντέρηδες αυτού του τόπου μόνο που δεν κατέβηκαν στο Σύνταγμα να μουντζώνουν μαζί με τις κυρίες που βαράνε κατσαρόλες...Οι οποίες κυρίες ναι μεν κατέβηκαν πρώτη φορά στο δρόμο μετά από χρόνια αλλά η τελευταία τους φορά ήταν με την Αλλαγή του Αντρέα , και στις τελευταίες εκλογές Γιωργάκη ψήφησαν...μπας και βολευτεί στο δημόσιο  ο αχαΐρευτος ο κανακάρης τους τώρα με την κρίση...

Αυτό που φοβούνται είναι το κίνημα που αρθρώνει λόγο για  συγκεκριμένα πράγματα. Χωρίς να θέλω να αδικήσω καμιά προσπάθεια οφείλω να παρατηρήσω ότι οι αντιμνημονιακές- αντικυβερνητικές  φωνές ανατροπής που υψώνονται, είναι λίγες σε σχέση με τον κόσμο που μαζεύεται στις πλατείες. Όσοι κατέβηκαν αρχικά ,κατέβηκαν γιατί βλέπουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν γενικά και γιατί πιστεύουν ότι δεν θα αντιμετωπίσουν τίποτα βίαιο και ''γιατί όχι;'' αφού μπύρα, σουβλάκι και γκομενάκια έχει... Άν βγεί κάποιος και τους πείσει ότι θα ζήσουν όπως ακριβώς πρίν από πέντε χρόνια όλοι θα γυρνούσαν σπίτι τους . Και αυτό ισχύει γιατί το να κάνεις attend  σε ένα event δεν αρκεί για να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη.

 Θέλω να πω ότι το σύστημα δεν είναι τόσο χαζό ούτε τόσο εύκολο να αλλάξει. Με τον ίδιο τρόπο που ξέρει να αποκλείει από τον πολύ κόσμο τα πραγματικά αιτήματα ξέρει και να χαϊδεύει τον κόσμο που κατέβηκε για το attend στο Σύνταγμα...

Το αυθόρμητο
Ερώτηση 1: Πόσες φορές έχει φτάσει πορεία μετά τη Μεταπολίτευση έξω από τη Βουλή;
Απάντηση: Πολλές


Ερώτηση 2: Πόσες φορές έχει φτάσει πορεία μετά τη Μεταπολίτευση έξω από τη Βουλή ολόκληρη και χωρίς να έχει γίνει Μπιλμπάο ;
Απάντηση : Ελάχιστες έως καμία


Αυτό που βλέπουμε τώρα με τον κόσμο να φτύνει , να μουντζώνει και να πετάει γιαούρτια στους πολιτικούς και τους Ματατζίδες να κοιτάνε αμέριμνοι η γενιά μου δεν το έχει ζήσει. Με το που βλέπαμε κράνος μέχρι τώρα άρχιζε να μυρίζει δακρυγόνο. Και υπήρχαν δύο βασικοί λόγοι γι' αυτό: ο πρώτος λόγος είναι γιατί δεν μπορούσαμε να περιορίσουμε τους βλάκες ή τους βαλτούς που κάνανε τα μπάχαλα επίτηδες, συνεπώς δίναμε μόνοι μας την αφορμή. Ο δεύτερος είναι γιατί οι απέναντι είχαν ξεκάθαρη εντολή κάθε φορά: λιανίστε τους ότι και να γίνει. Όσο αυθόρμητες είναι οι μολότοφ που φεύγουνε από τη μέση μιας πορείας άλλο τόσο αμυντική στάση είναι και το σάπισμα που γίνεται κάθε φορά που πατάει φοιτητής στο δρόμο χωρίς να κρύβει την ιδιότητά του.
Ο λόγος λοιπόν που δεν τις τρώνε οι αγανακτισμένοι είναι γιατί δεν δίνουν αφορμή ακόμα...Όσο η οργή του κόσμου γίνεται απτή και αρχίζει και ασκείται βία πραγματική τότε θα αρχίσει και η καταστολή. Και τότε θα δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος. Ήδη το Σάββατο μαζευτήκαν οι μισοί μόνο και μόνο επειδή έφαγε τα γιαούρτια ο Πεταλωτής. Θα ήθελα να ξέρω αν αυτή η ενέργεια εκφράζει όλους τους αγανακτισμένους. Και αλήθεια θα ήθελα να ξέρω τι στο διάολο εκφράζει όλους τους αγανακτισμένους...

Η Μεγάλη Κυριακή

Και με όλα τα παραπάνω στο μυαλό έρχεται η  Κυριακή και πλημμυρίζει η πλατεία. Και εγώ κώλωσα να το ανεβάσω έτσι αυτό το κείμενο... Γιατί όσο και να νομίζεις ότι καταλαβαίνεις τα γεγονότα πάντα έχεις την ελπίδα ότι ό κόσμος θα σε ξεπεράσει... Ότι θα έρθει μια μαγική στιγμή και θα καταλάβουν όλοι τη θέση τους και το συμφέρον τους και θα γίνει κάτι μεγάλο..


Σήμερα Πέμπτη και μετά από τον κόσμο που δε μαζεύτηκε τις επόμενες μέρες και μετά τα καραγκιοζιλίκια του Μίκη ξέρω ότι δεν είναι αυτή η στιγμή...Όχι έτσι... η αισθητική αυτή δεν αλλάζει το σύστημα...

Όταν στον ίδιο χώρο βλέπεις από βυζαντινές σημαίες μέχρι αλφάδια και στο βάθος το πάνελ του Mega δεν πρέπει να χαίρεσαι για την συμφιλίωση ή για τα κανάλια που επιτέλους δείχνουν κινητοποιήσεις...
Πρέπει να φοβάσαι...











Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

Να 'μαι κι εγώ....



 Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω γιατί τώρα αποφάσισα να το κάνω αυτό το blog.

Γενικά εγώ να ξέρετε ότι τα χλευάζω κάτι τέτοια...Και γενικά είμαι της προσωπικής επαφής.... και όχι δεν έχω facebook ...και δεν θα ήθελα να έχω πεντακόσια εκατομμύρια φίλους να παίζουμε farmvile... και δεν θα ήθελα να παρουσιάζω κάθε μέρα τη ζωή μου...ούτε τι κάνω, ούτε που είμαι ,ούτε πιο βιντεάκι είδα και μου έκανε εντύπωση στο youtube.

Τελικά μάλλον το κάνω γιατί είναι περίοδος μεγάλων αλλαγών και θέλω πολύ να καταγράψω κάποιες σκέψεις χωρίς να μένουν στο σκληρό μου.

Επίσης μάλλον το κάνω γιατί είναι ερώτημα για εμένα το αν σε μερικούς μήνες,  θα μπορώ να μιλάω με τη γλώσσα που σκέφτομαι.

Πρέπει λοιπόν να πιέζω με κάποιον τρόπο τον εαυτό μου να εκφράζεται ολοκληρωμένα στη μόνη γλώσσα που μπορώ να το κάνω..

Απο εδώ και πέρα λοιπόν θα προσπαθώ κάθε τόσο να καταγράφω ότι μου κάνει εντύπωση ή ότι τρακάρω και έχει κάποια επίδραση πάνω μου.

Και βέβαια μέσα μου παρακαλάω να αφορούν όλα αυτά και κάποιον άλλο.